Dag 2: Verdwijnende muntjes

Dit stukje is geschreven door Kiki, een van de vrijwilligers van Jeugddorp

Een klaterende regenbui luidde dag 2 in, maar bij de Jeugddorp vrijwilligers kan dat de pret totaal niet drukken. En gelukkig bij alle deelnemers ook niet… die ‘stroomden’ binnen; popelend om verder te gaan met hun hut, toneel of knutselwerkje, of vol spanning wat de dag brengen zal.

Knap vind ik het zoals de acteurs het opgewonden rumoer weten om te buigen naar aandachtig luisteren in een toneelfeuilleton van een paar minuten. Daarna mogen de kinderen naar hun onderdeel; en dát laten ze zich geen twee keer zeggen.

Vandaag is er ook een workshop: technisch knutselen. Een houten toverdoosje, waar je onopgemerkt muntjes uit kunt laten verdwijnen. Trots worden me na afloop diverse, mooi versierde, doosjes getoond, en telkens trap ik er weer helemaal in…waar is dat muntje nou?

Vergeleken bij het gehamer en gezaag vanuit het huttenbouwveld, en het gejoel bij sport en spel, is het in het knutselatelier oorverdovend stil. Toch staan ruim 25 kinderen de meest creatieve dingen te maken. Ze zijn heel geconcentreerd bezig met de eindeloze variatie aan beschikbare materialen. Sommigen maken een kleurige totempaal (het thema is immers het Wilde Westen) of wat later een indianentooi, met veren en al. Anderen vingerhaken, breien, maken kussens of rijgen kralen. Veel schuwen ook de ‘vrije opdracht’ niet en maken verrassend originele autonome kunst uit de veelheid aan prulletjes en spulletjes die in dozen om hen heen staan.

Dan komt een kleine huttenbouwer een viltstift lenen om een gezichtje te tekenen op de spin gemaakt van een blok hout met 8 spijkerpoten. Zoveel oog voor detail is er dus ook al aanwezig op het huttenbouw veld.